Niniejszy serwis wykorzystuje pliki cookie. Korzystanie z serwisu oznacza akceptację tego stanu rzeczy.

Debata konserwatorska

A może powinniśmy pozwolić dziełom sztuki umrzeć?
3 grudnia 2012 roku w Królikarni odbyła się debata konserwatorska: Konserwacja rzeźby Aliny Szapocznikow : etyka, idea, technologia.


Konserwatorzy i opiekunowie kolekcji publicznych muszą w swojej codziennej praktyce mierzyć się z problemami, które daleko wykraczają poza zagadnienia stricte  technologiczne. Jak połączyć dbałość o zabytki jako dobro wspólne z uszanowaniem intencji autora, który świadomie wykonał dzieło z nietrwałego materiału? Jaką odpowiedzialność ponosi konserwator wobec społeczeństwa, a jaką wobec idei?

 

Dyskusja toczyła się wokół rzeźby Aliny Szapocznikow Pnąca, wykonanej w 1960 roku w odlewie betonowym na konstrukcji metalowej. Po pięćdziesięciu latach od powstania rzeźba była w krytycznym stanie, ponieważ rdzewiejąca żelazna konstrukcja od środka rozsadzała cement. W jaki sposób przygotować program konserwatorski dla Pnącej? Czy Szapocznikow miała świadomość tymczasowości wykorzystywanej technologii?, czy może uznawała połączenie żelaza i betonu za materiał trwały i niezmienny? Jak wobec tego należy teraz z nim postępować? Czy należy uwzględnić upływ czasu w „czytaniu” dzieł artystki? Jak interpretować twórczość artystki w kontekście wykorzystywanych przez nią materiałów?

 

Temat debaty był istotny w kontekście rozważań nad odpowiedzialnością za dziedzictwo ostatniego stulecia: z konglomeratu żelaza i betonu zrobione są także słupy Auschwitz-Birkenau czy wieżowce w Detroit.

Uczestnicy debaty: prof. Agata Jakubowska, prof. Iwona Szmelter, dr Jola Gola, dr Janusz Smaza oraz Dorota Ignatowicz próbowali znaleźć odpowiedzi na te pytania. Moderatorką debaty była Agnieszka Tarasiuk, kuratorka Muzeum Rzeźby w Królikarni.


W 2013 roku Kalina Marzec obroniła, z wyróżnieniem, pracę na warszawskiej ASP: Próba powstrzymania procesów korozji elementów stalowych i wietrzenia zaprawy mineralnej na przykładzie rzeźby A. Szapocznikow „Pnąca" i odtąd rzeźba ta jest prezentowana w holu Królikarni.

 

Zapis dyskusji zostanie opublikowany wkrótce w wydawnictwie Muzeum Rzeźby w Królikarni, podsumowującym projekt SKONTRUM.