Niniejszy serwis wykorzystuje pliki cookie. Korzystanie z serwisu oznacza akceptację tego stanu rzeczy.

Wystawa jubileuszowa

             Program wydarzeń towarzyszących wystawie Zbigniew Libera: to nie moja wina, że otarła się o mnie ta rzeźba

 

 

 

             OPROWADZANIA KURATORSKIE

 

28 listopada / sobota / 12:00

 

Spotkanie na wystawie z jej twórcami - Zbigniewem Liberą, Joanną Turowicz i Agnieszką Tarasiuk

 

22 stycznia / piątek / godz. 18:00

 

Performatywne zwiedzanie dla osób z dysfunkcją wzroku

 

24 stycznia / niedziela / 12:00

 

Oprowadzanie w języku angielskim

 

 

FILMOWE PORTRETY ARTYSTÓW

 

8 grudnia / wtorek / 19:00

 

Alina Szapocznikow

 

Ślad (13'), reż. Helena Włodarczyk, 1976

Każde dotknięcie zostawia ślad. Alina Szapocznikow (49'), reż. Anna Zakrzewska, Joanna Turowicz, 2009

 

Film Ślad to impresyjna opowieść o twórczości Aliny Szapocznikow, nakręcona trzy lata po przedwczesnej śmierci artystki. Reżyserka, Helena Włodarczyk, wyprowadziła jej rzeźby, pochodzące z różnych etapów twórczości, w przestrzeń wielkomiejskiej ulicy. Stworzone przez Szapocznikow figury nawet w takim otoczeniu wydają się przesycone cielesnością.

 

W filmowym portrecie Aliny Szapocznikow Każde dotknięcie zostawia ślad autorki starają się zajrzeć pod powierzchnię legendy, by przybliżyć postać artystki, jej stosunek do życia, także tego codziennego, do ludzi, do historii i oczywiście do sztuki. Dotarły do bliskich artystce osób, polskich i francuskich wybitnych artystów i twórców kultury, uczestników życia artystycznego. Przyjaciele nie tylko wspominają artystkę, ale także w bardzo osobisty i emocjonalny sposób interpretują jej twórczość, noszącą cechy autobiograficzne.

 

Po projekcji odbędzie się dyskusja z udziałem twórczyń. Będziemy rozmawiać o bohaterce filmów — Alinie Szapocznikow.

 

 

19 stycznia / wtorek / 19:00

 

Władysław Hasior

 

Polska Sztuka Współczesna (10’), reż. Konstanty Gordon, komentarz: Jadwiga Jarnuszkiewiczowa,  1963

Hasior (45’), reż. Jerzy Passendorfer,  1982

Głos w dyskusji o tak zwanym konstruktywizmie (16’),  real. Grzegorz Dubowski,  scen. Anna Micińska,  komentarz: Władysław Hasior,  1971

 

Na wieczór filmowy poświęcony Władysławowi Hasiorowi złożą się mniej znane wizerunki  samego artysty oraz jego sztuki nakręcone w różnych etapach życia. Pierwszy z filmów poświęcony twórczości Hasiora, Aliny Szapocznikow i Tadeusza Siekluckiego jest fragmentem cyklu zrealizowanego przez Konstantego Gordona i jest pierwszym materiałem filmowym o artyście, wówczas młodym twórcy po raz pierwszy pokazującym w warszawskiej Zachęcie. Kolejny film to dokument zrealizowany dla niemieckiej wytwórni przez Jerzego Passendorfera. Pokazuje nieco inny, mniej czołobitny obraz Hasiora, niż te, najbardziej znane, których fragmenty zobaczymy w trakcie towarzyszącej projekcji prelekcji. Wprowadza też nieoczywiste elementy jego sztuki, w tym realizacje w plenerach podhalańskich. Fakt, że film wypuszczony został w trakcie stanu wojennego, dodaje pikanterii kontrowersyjnemu wizerunkowi HasioraOstatni materiał, Głos w dyskusji o tak zwanym konstruktywizmie, jest wyjątkowy z co najmniej dwóch powodów. Po pierwsze komentarz wygłaszany przez lektora napisał sam Hasior i jest on wykładnią jego rozumienia sztuki, której największą wartością jest wzruszenie generowane temperaturą, a ta budowana jest formą. Po drugie jest to filmowa wersja jego Notatników fotograficznych, najmniej rozpoznanego utworu artysty obejmującego ok 20 000 slajdów i budowanego od lat 60 do śmierci twórcy w 1999 roku.

 

Komentarz do projekcji wygłosi Ewa Tatar, historyczka i krytyczka sztuki, kuratorka dwóch wystaw poświęconych sztuce Władysława Hasiora: Notatniki Fotograficzne i Po niebie został tylko księżyc, Muzeum Tatrzańskie, 2015.

 

16 luty / wtorek / 19:00

 

Jerzy Bereś

 

             Alfabet Polskiego Performance ( 34’), reż. Pawła Kamińskiego i Jana Świdzińskiego 

Spełnia się (20'), reż. Gaweł Kownacki,

 

Film Spełnia się jest alegorycznym portretem Jerzego Beresia - rzeźbiarza i performera – członka legendarnej Grupy Krakowskiej, wielkiej osobowości twórczej, indywidualisty i zarazem „outsidera“ polskiej sceny artystycznej. Ten dokument o charakterze kreacyjnym, zbudowany jest z trzech przeplatających się wątków – fabularnej przypowieści o człowieku poszukującym w lesie odpowiedniego do wykonania rzeźby drzewa, rekonstrukcji manifestacji Jerzego Beresia z 1975 roku oraz fragmentów ostatniego wywiadu z artystą przeprowadzonego w grudniu 2012 roku. 

 

Po projekcji zapraszamy na spotkanie z twórcami filmu. Będziemy rozmawiać o bohaterze filmu - Jerzym Beresiu.

 

 

SPOTKANIA PRZY RZEŹBIE

 

Cykl miniwykładów w przestrzeni wystawy, na które zapraszamy w czwartkowe wieczory. O pracach z kolekcji Muzeum Rzeźby w Królikarni opowiedzą wybitni specjaliści: kuratorzy, historycy i teoretycy sztuki, którzy mają szczególną wiedzę na temat prezentowanych na wystawie obiektów i ich autorów.

 

14 stycznia / czwartek / 18:00

 

Anna Ptaszkowska o twórczości Henryka Stażewskiego

 

Na początku lat trzydziestych Henryk Stażewski wykonywał różne projekty mebli w technice gwaszu. Stoliki, etażerki, regały malowane w kolorach podstawowych, złożone z półek różnej wielkości powstawały według prawideł neoplastycyzmu postulowanego przez Pieta Mondriana. W 1932 w drugim Komunikacie grupy „a.r”  Stażewski postulował o uznanie mebli za „część architektury”, która powinna współgrać z otoczeniem wpływającym dyskretnie na samopoczucie jej użytkowników oraz potrzebę ergonomicznego projektowania, które wiąże „rytm ruchów, wymiarów i kolorów” z wysokością człowieka. 

 

Anka Ptaszkowska – ani historyk, ani krytyk sztuki. W latach '50 i '60 należała do lubelskiej "Grupy Zamek", współtworzyła z Mariuszem Tchorkiem i Wiesławem Borowskim galerię Foksal w Warszawie, pracowała z Henrykiem Stażewskim, Marią Ewą Łunkiewicz-Rogoyską, Tadeuszem Kantorem, Edwardem Krasińskim, Krzysztofem Niemczykiem. Broniła ich sztuki w dostepnej jej prasie polskiej tego okresu. Była żoną Edwarda Krasińskiego. W roku 1970 rozstała się z Galerią Foksal i wyjechała z Eustachym Kossakowskim do Paryża. Wraz z Michel Claura, Francois Guinochet i Danielem Burenem jako doradcą kierowała w Paryżu galerią, która przy każdej manifestacji zmieniała sukcesywnie numer jak również miejsce. Pracowała między innymi z Danielem Burenem, Dan Grahamem, Andre Cadere, Carl Andre i innymi artystami międzynarodowej  awangardy konceptualnej i mninimalnej. W latach 1983-2003 wykładała historię sztuki nowoczesnej w Wyższej Szkole Sztuk Pięknych w Caen. Publikowała teksty o sztuce w miesięczniku ArtPress oraz w Tygodniku Powszechnym. W roku 1983 zorganizowała wraz z Pontusem Hultenem wymianę między artystami polskimi i amerykańskiemi ; w jej wyniku, Muzeum Sztuki w Łodzi otrzymało w darze niezwykle cenną kolekcję sztuki amerykańskiej. W 2007  roku wydała w wydawnictwie Ha!Art  dwu-ksiąg "Żywot Krzysztofa Niemczyka na użytek młodych pokoleń" i powieść Niemczyka "Kurtyzana i Pisklęta albo krzywe zwierciadło namietnego działania, lub analiza chaosu". W roku 2010 opublikowała książkę "Wierzę w wolność, ale nie nazywam się Beethoven" w "słowo/obraz terytoria". Obecnie organizuje wieczory prywatne poświęcone refleksji nad sztuką w dawnym studio Eustachego Kossakowskiego w Paryżu.

 

 

28 stycznia / czwartek / 18:00

 

Spotkanie  z Andrzejem Przywarą przy Kompozycji 1966 (Przedmiot w przestrzeni) Edwarda Krasińskiego

 

Przedmiot w przestrzeni należy do umownej grupy wczesnych, dużych rzeźb artysty wykonanych z giętych żelaznych prętów. Prace te powstawały w latach 1965-1966. Można do nich zaliczyć między innymi prezentowaną na wystawie Kompozycję, która została przygotowana na Biennale Form Przestrzennych w Elblągu w 1965. Linia jest cechą wspólną przedmiotów Krasińskiego, na które składają się pręty, listwy, liny, druty, kable, a od roku 1968 niebieski pasek – fragmenty taśmy klejącej w tym kolorze. W katalogu wystawy artysty w Krzysztoforach (1965) Wiesław Borowski pisał, że artystyczny sens przedmiotów Krasińskiego nie tkwi jednak w formalnej grze krzywizn, linii, płaszczyzn, ale w tworzeniu specjalnych pól energetycznych. Podczas wykładu Andrzeja Przywary przyjrzymy się licznym wątkom obecnych w Kompozycji.

 

Andrzej Przywara - studiował w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu Warszawskiego (1988-1994), w latach 1988-2001 pracował w Galerii Foksal. W 1997 roku był współzałożycielem Fundacji Galerii Foksal, której jest prezesem od 2001 roku. Współpracuje z artystami: Paweł Althamer, Cezary Bodzianowski, Piotr Janas, Robert Kuśmirowski, Anna Molska, Anna Niesterowicz, Paulina Ołowska, Wilhelm Sasnal, Monika Sosnowska, Piotr Uklański, Jakub Julian Ziółkowski, Artur Żmijewski. Założył w 2004 roku Instytut Awangardy w dawnej pracowni Henryka Stażewskiego i Edwarda Krasińskiego. Kurator wielu wystaw, m.in. wystawy „Edward Krasiński. Elementarz / ABC” w Bunkrze Sztuki w Krakowie (2008). Ostatnio wydał książkę „Stanisław Dróżdż. Pojęciokształty. Poezja konkretna” (2014).

 

 

11 luty / czwartek / 18:00

 

Spotkanie z Prof. Agatą Jakubowską przy Żagwii (1962), Aliny Szapocznikow

 

Centrum zainteresowania artystki w końcu lat pięćdziesiątych stanowiła kategoria piękna kobiecego ciała. Obecna na wystawie Bellissima II niesie w sobie zmysłowe napięcie i  biologiczny charakter formy.  Rzeźba stanowi próbę uchwycenia ciała kobiety, które podlega transformacji, szczególnie w świadomości jego właścicielki. Z kolei „Żagiew” określona została przez krytyka sztuki Jerzego Stajudę mianem „wspaniałej nowej wersji Nike” - alegorii wojny i pożogi ujętej w organiczne formy żywiołu, przywołującej wspomnienia o zrujnowanym w czasie Powstania mieście. Podczas spotkania z badaczką twórczości artystki, Agatą Jakubowską, przyjrzymy się wątkom  w pokazywanych na wystawie pracach.

 

 Agata Jakubowska – historyczka sztuki, profesor w Instytucie Historii Sztuki UAM w Poznaniu, gdzie kieruje Zakładem Historii Sztuki Nowoczesnej. Prowadziła zajęcia na gender studies na Uniwersytecie Warszawskim i na Uniwersytecie Jagiellońskim. Autorka książek Na marginesach lustra. Ciało kobiece w pracach polskich artystek (Kraków: Universitas, 2004), Portret wielokrotny dzieła Aliny Szapocznikow (Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM, 2008), Artystki polskie (red., Warszawa: Wydawnictwa Szkolne PWN, 2011) i Alina Szapocznikow. Awkward objects (red. Warszawa: Muzeum Sztuki Nowoczesnej, 2011), a także licznych tekstów poświęconych twórczości kobiet i problematyce gender w sztuce współczesnej. Prowadzi teraz badania nad historią wystaw sztuki kobiet w Polsce i przygotowuje monografię Marii Pinińskiej-Bereś.

 

3 marca / czwartek / 18.00


Spotkanie z Prof. Waldemarem Baraniewskim przy Modelu formy przestrzennej na Biennale w Elblągu (1965), Jerzego Jarnuszkiewicza

 

Kompozycja drogowskazowa Jerzego Jarnuszkiewicza, tzw. Witacz należy do grupy metalowych abstrakcyjnych prac artysty. Powstała na Biennale Form Przestrzennych w Elblągu (1965-1973), gdzie stanęła na placu, który oprócz pustych działek okalają ośmiopiętrowe bloki i stare kamienice w niższej zabudowie. W ramach sankcjonowanej politycznie imprezy, artyści projektowali wielkoformatowe kompozycje ustawiane na ulicach zniszczonego po wojnie i odbudowującego się Elbląga.  Jak pisał Waldemar Baraniewski intencją artysty była próba opisania i interpretowania niematerialnej przestrzeni i odwzorowania kosmicznego ładu. Podczas spotkania przyjrzymy się różnym aspektom twórczości Jerzego Jarnuszkiewicza przez pryzmat pokazywanego na wystawie Witacza.

 

Wal­de­mar Ba­ra­niew­ski - historyk sztuki, prof. ASP, dr hab., ab­sol­went In­sty­tu­tu Hi­sto­rii Sz­tu­ki UW, dok­to­ry­zo­wał się (1987) i ha­bi­li­to­wał (2001) w ma­cie­rzy­stej uczel­ni, gdzie ja­ko pro­fe­sor pra­co­wał do 2013 r. Od pa­ździer­ni­ka 2013 pro­fe­sor na Wy­dzia­le Za­rzą­dza­nia Kul­tu­rą Wi­zu­al­ną Aka­de­mii Sz­tuk Pięk­nych w War­sza­wie, kierownik Katedry Historii Sztuki Polskiej Najnowszej. Pro­wa­dzi ba­da­nia nad sztu­ką po­wszech­ną i pol­ską XIX i XX wie­ku. Kry­tyk i ku­ra­tor wy­staw. Czło­nek Sto­wa­rzy­sze­nia Hi­sto­ry­ków Sz­tu­ki, czło­nek Ra­dy Nau­ko­wej  Mu­zeum Sz­tu­ki No­wo­cze­snej w War­sza­wie i Mu­zeum Sz­tu­ki w Ło­dzi oraz Fundacji Polskiej Sztuki Nowoczesnej.

 

 

WARSZTATY RODZINNE

 

bilet grupowy (2–5 osób) – 25 zł

zapisy: 

 

13 grudnia / niedziela / 12:00

 

Drewniane klocki - warsztaty stolarskie

 

Zapraszamy na warsztaty stolarskie z Wióry lecą, podczas których tworzyć będziemy własne zestawy klocków inspirowanych geometrycznymi formami prac przedstawicieli neokonstruktywizmu obecnych na wystawie. Każdy z uczestników będzie mógł zabrać stworzony przez siebie zestaw do domu. Nie trzeba mieć za sobą żadnych doświadczeń z majsterkowaniem.

 

 

17 stycznia / niedziela / godz. 12:00

 

Rzeźbiarskie kolaże - tworzenie nowych obiektów na wystawę

 

Rzeźbom wybranym na wystawie towarzyszy autorski komentarz w postaci rysunków Zbigniewa Libery. Jakie inne rysunki mogłyby się odnaleźć w salach Królikarni? Co mogłoby zawisnąć u boku Muchy  Władysława Hasiora czy kobiety-rośliny Aliny Szapocznikow? Podczas warsztatów stworzymy swoje własne projekty rysunków, rzeźb i kolaży, które mogłyby gościć na wystawie.

 

21 luty / niedziela / 12:00

 

Co do powiedzenia mają rzeźby - warsztaty opowiadania historii

 

Co się wydarzyło podczas wędrówek Zbigniewa Libery po magazynach? Kto na kogo „zapolował”? Czemu niektóre przedmioty do nas przemawiają i przyciągają nasz wzrok, a inne nie? Jakim językiem, by do nas przemówiły? Według słów artysty, to „przedmioty starają się złapać nas za oko, a promienie ich błysków są haczykami, które nas usidlają”. W trakcie warsztatów opowiadania historii udzielimy głosu wybranym rzeźbom i wsłuchamy się w to, co mają nam do powiedzenia. 

 

 

13 marca / niedziela / 12:00

 

Własny atlas — warsztaty inspirowane dziełem Aby’ego Warburga

 

Wystawa „To nie moja wina, że otarła się o mnie ta rzeźba” nasuwa skojarzenia z wciąż inspirującym Atlasem Mnemosyne Aby’ego Warburga. Atlas jest zbiorem tablic, do których przytwierdzone są fotografie i liczne wycinki z gazet przedstawiające obrazy i ilustracje. Oddzielone od pierwotnego kontekstu tworzą pole do nowych skojarzeń i interpretacji. Podczas warsztatów przyjrzymy się niezwykłemu dziełu Aby’ego Warburga i stworzymy własne atlasy wypełnione dziełami z muzealnej kolekcji, ilustracjami i współczesnymi fotografiami z prasy.

 

 

WARSZTATY DLA DOROSŁYCH

 

17 luty, 24 luty, 2 marca / środa / godz. 18:00

 

Warsztaty stolarskie z Wióry lecą

 

Zapraszamy na warsztaty stolarskie, w ramach których stworzymy meble inspirowane dziełami Henryka Stażewskiego. Podczas serii trzech warsztatów każdy z uczestników (samodzielnie lub w grupie) zbuduje swój własny mebel, który potem zabierze ze sobą do domu. Warsztaty także dla osób bez doświadczenia w majsterkowaniu. Zapewniamy narzędzia i materiały.

 

Koszt wykonania mebla: 480 zł

zapisy: